ظریف در نیویورک؛ تلاش برای جلوگیری از «سیاست تغییر رژیم»

ظریف دوشنبه ۲۶ تیر ۹۶ به «شورای روابط خارجی» در نیویورک رفت تا از موضع «صرفا تحلیل گری»، «نکات تحلیلی» را «مطرح» کند.

تغییر
ظریف با نگرانی می‌گوید که با «رکس تیلرسون، وزیر خارجه آمریکا گفت‌وگویی نداشته‌ است» و امیدوارانه! ادامه می‌دهد: «اما این بدین معنا نیست که احتمال تعامل در آینده وجود ندارد.» ظریف کمی جلوتر با حسرت از دوران اوباما یاد می‌کند که در آن «سیاست تغییر رژیم» «رسما متوقف شد». در حالی که به گفته ریچارد هاس ـ رئیس شواری روابط خارجی ـ «تیلرسون به تازگی از حمایت از عناصری در داخل ایران برای تحقق گذاری مسالمت‌آمیز» «سخن گفت» و «حلقه‌ای از سناتورهای آمریکایی کمتر دیپلماتیک بوده و خواستار تغییر رژیم شده‌اند.»
ریچارد هاس بر روی نکته اصلی دست می‌گذارد و ظریف در اساس برای همین به آنجا رفته است تا مانع از شکل گیری سیاست «تغییر رژیم» در ایران بشود.

برگ ها!
ظریف برگی برای رو کردن در برابر مخاطبان خود ندارد جز آنکه از قدرت! و مشروعیت! تمامیت نظام مقدس! دفاع کند. در این صحنه او، تنها، نماینده روحانی نیست، او فرستاده خلیفه! مسلمین! به دارالکفر! است، در نتیجه ظریف از قوه قضاییه، دولت احمدی نژاد، و رأی! روحانی در سیرک انتخابات دفاع می‌کند.

قضاییه!
ظریف در رابطه با قوه قضاییه می‌گوید: «قضات بخشی از نظام حقوقی هستند که به صورت فرمایشی انتخاب نمی‌شوند بلکه در یک چارچوب حقوقی و با طی فرآیندهایی به سمت خود می‌رسند. نظام قضایی ما مستقل است و بر اساس قانون عمل می‌کند.» او البته نمی‌گوید که انتصاب های قوه قضاییه در کنترل ولی فقیه است و چیزی به نام قضاییه مستقل در درون خلافت اسلامی! وجود ندارد زیرا پایه گذار اصلی آن در ابتدای بر سر کار آمدن خمینی، بهشتی بود که خود، رئیس حزب حاکم بود.
از سوی دیگر قوه قضاییه ابزار سرکوب تمامیت جامعه با رکورد ۵۵ درصد اعدام های جهان در سال ۲۰۱۶ است. در نزاع قدرت در درون خلافت نیز قوه قضاییه بخشی از اهرم های خامنه ای برای کنترل جناح مقابل است؛ حال ظریف می‌خواهد این «قوه» را به عنوان موجودیتی مستقل به مخاطبان خود در نیویورک ارائه دهد.

صف!
شاید اگر کسی از دلایل آتی صف سازی ها در ۲۹ اردیبهشت بی خبر باشد از خود بپرسد که چرا یک حکومت مستقر قادر نبوده است تا انتخابات! را طوری سازماندهی کند که در زمان مقرر هرکس می‌خواهد!، بتواند رأی! بدهد. اما با مشاهده استفاده هایی که نظام به خصوص در مواجهه با طرف های خارجی از صف سازی ها می‌کند، می‌شود به علت ماجرا پی برد.
خامنه ای رو به آمریکا خود را یک دموکراسی! می‌نامد و ظریف هم به مردمی اشاره می‌کند که به مدت ۱۰ ساعت در ایران در صف ایستادند تا در «انتخابات ریاست جمهوری رأی دهند» او حتی اشاره می‌کند که در انتخابات! نظام در نیویورک افراد چهار ساعت در صف برای رأی دادن ایستادند.
نظام بیش از آنکه به محتوای رأی! مردم! نیاز داشته باشد به صف های طولانی نیاز دارد در نتیجه انتخابات! در خلافت اسلامی! به معنی صف های طولانی! و انتظار کشیدن برای دادن رأی! است تا به قول محسن رفیق دوست ـ از مقامات ارشد نظام ـ : مردم! «فردی را برای احراز پست ریاست جمهوری به رهبر معرفی می‌کنند با تنفیذ رهبری او رئیس جمهور می‌شود. بنابراین رئیس جمهوری در جمهوری اسلامی ایران موفق است که بگوید مردم من را انتخاب کرده اند تا زیرنظر رهبری کار کنم». و به گفته ژنرال ماتیس آنطور که ظریف نقل قول می‌کند: «ایرانی‌ها حق انتخاب ندارند. و آیت‌الله[خامنه ای] رییس‌جمهور را انتخاب می‌کند».

التماس
ظریف همه اینها را می‌گوید تا بتواند ملتمسانه حرف آخر را در برابر ارباب مطرح کند: «خودتان را مسخره نکنید! به واقعیت‌ها بنگرید. تغییر رژیم در ایران جواب نمی‌دهد زیرا کشوری نیست که برای بقا و مشروعیت به آمریکا وابسته باشد.»

احمدی نژاد
زمانی خامنه ای، در  انتهای دوره احمدی نژاد اقدام به آغاز مذاکرات با آمریکا بر سر موضوع اتمی کرد تا به گفته او «تحریم های ظالمانه» از نظام برداشته شود. اکنون ظریف می‌گوید که تحریم ها بر نظام نه تنها تأثیر نداشته است بلکه در دوره احمدی نژاد، نظام دست آوردهای زیادی در زمینه اتمی داشته است.
جناح ظریف در نزاع درونی نظام به احمدی نژاد می‌تازند که او اقتصاد کشور را نابود کرد و در آن سوی مرزها به او استناد می‌کند که تحریم ها را بی اثر کرد، و خامنه ای با نرمش قهرمانانه در برابر ارباب و حذف احمدی نژاد از انتخابات ریاست جمهوری ولایت فقیه، واقعیت فاجعه ای که خلافت او در آن به سر می‌برد را تأیید می‌کند.

پایان نامه
ظریف می‌گوید: «آمریکا باید رویه خود در قبال تحریم‌ها را تغییر دهد. وقتی آمریکا تحریم‌های هسته‌ای را علیه ایران آغاز کرد، ما ۲۰۰ سانتریفیوژ داشتیم که پس از تحریم‌ها و در زمان مذاکرات این تعداد به ۲۰ هزار سانتریفیوژ رسید. پس نتیجه این تحریم ۱۹ هزار و ۸۰۰ سانتریفیوژ بیشتر بوده است. تحریم‌ هیچ‌گاه کارآمد نبوده است. به عنوان فردی که در سال ۱۹۸۲ پایان‌نامه ارشد خود را درباره تحریم‌ها نوشته‌ام، می‌گویم که تحریم جواب نمی‌دهد.»
به نظر می‌رسد ظریف در برابر شورای روابط خارجی نیز پایان نامه ای ارائه داده است که شاید مورد تأیید قرار نگیرد، تجدید پایان نامه او به معنی ورود به یک ترم آموزشی دیگر نیست او باید به همراه خامنه ای و روحانی برای همیشه ترک تحصیل ـ ترک قدرت ـ کند.