جاده سازی در کنترل پیمانکاران نظامی و خصولتی؛ سرباز به جای کارگر
جاده سازی بهمثابه پروژهای امنیتی-نظامی و البته بستری برای کسب سود فراوان به مانند سایر بخشهای پر سود اقتصاد کشور در اختیار نهادهای نظامی و خصولتی قرار دارد. هر چند در عالم واقع و در جایی غیر از ایران، نخستین اولویت جاده سازی خدمات رسانی و کمک به رونق اقتصادی باید باشد. بخش خصوصی در ایران توانایی رقابت با خصولتیها و دولتیها را ندارد. پشتوانه مالی و رانتی مالکان اصلی اقتصاد ایران، هر رقیب مفروضی را به کناری میزند. با این همه در طول سه دهه گذشته بلندگوهای نظام بدون استثنا از انتقال مالکیتها به بخش خصوصی و سپردن کار اقتصاد به این بخش سخن گفتهاند. خدایار خاشع، دبیر انجمن شرکتهای سرمایهگذار در آزادراهها، بخشی از این واقعیت را اعلام میکند. او تصریح میکند که از میان بیش از ۳۰۰ شرکت بخش خصوصی با رتبه یک که در حوزه راهسازی فعالیت میکنند، ۹۰ درصد آنها بیکار هستند یا اگر کاری در دست دارند، پایینتر از ظرفیت کاری این شرکتهاست. علت بیکاری این شرکتها حضور رقبای قدرتمندی همچون، آستان قدس، قرارگاه سازندگی خاتمالانبیا سپاه و سایر شرکتهای پیمانکاری وابسته به ارتش، وزارت دفاع و نیر...