ایران با مریم iranbamaryam1396

در جنگهای سدة‌ 19میلادی میان  امپراتوری عثمانی  و شاهان وقت حاکم بر ایران، در جنگهای کوهستانی، سپاه شاهان ایران، به یکباره با صدای مهیب شلیک توپ از سوی لشکریان عثمانی روبه‌رو می‌شدند. صدایی آن‌چنان مهیب که به‌ویژه با پژواک رعد‌آسایش در کوهستان، باعث جلوگیری از پیشروی دشمن می‌شد. اما چندی نگذشت که سپاهیان شاهان ایران متوجه شدند این توپها خطری ندارد! چرا که تنها حجم زیادی از باروت است که عثمانی‌ها آن را در لولة‌ توپ ریخته، بدون این‌که گلوله‌ای در کار باشد، شلیک می‌کنند. در حقیقت مأموریت این توپها، تنها ایجاد نگرانی در دل دشمن و سرپوش گذاشتن بر ترس نیروی خودی، آنهم با «صدای مهیب» بود. عثمانی‌ها به آن توپها «قمپز» می‌گفتند. از این رو پس از مدتی که توخالی بودن آن توپها آشکار شد، وقتی سپاهیان شاهان ایران صدای قمپز را می‌شنیدند به یکدیگر می‌گفتند: «نترسید! قمپز در می‌کنند!». جمله‌ای که در امتداد زمان، تبدیل به ضرب‌المثلی شد که وقتی بکار می‌رود که کسی با سر و صدای زیاد حریف را تهدید می‌کند، در حالی‌که چیزی در چنته نداشته و تنها هدفش ایجاد نگرانی در دل حریف و سرپوش گذاشتن بر وحشت خو...