در درون زندانهای ولایت فقیه
زندان و سرخم نکردن واژه زندان در نگاه اول و در یک نگاه انتزاعی، شاید «جرم، جنایت، گناهکاری و اتهام» را به ذهن متبادر کند و «زندانی» کسی که معمولا از سوی نظام حاکم آدمی خطرناک برای جامعه نشان داده میشود که باید در زندان بماند. این بخشی از واقعیت است. در نظامهایی که دیکتاتوری روح و جوهره آن را تشکیل میدهد، زندان تبدیل به بخشی از یک پروژه سرکوب و افزایش اختناق میشود. آزادیخواهان؛ زنان و مردانی که صدای استبداد و دیکتاتوری را بر نمیتابند و در برابر نظام حاکم و ستمی که بر مردم جامعه اعمال میکند، سر خم نمیکنند. زندان برای آنان به ادامه نبرد و سرخم نکردنشان تبدیل میشود و پژواک صدای مقاومت. مصداق این موضوع شاید بیش از هر جا در زندانهای ولایت فقیه به چشم بیاید. یعنی باید بعد از انقلاب باز هم به زندان بروید؟! زندانی سیاسی علی معزی در حمایت از زندانیان اعتصابی در زندان گوهردشت کرج نامهای را در ۲۳ مرداد ۹۶ منتشر میکند . علی معزی مینویسد: «اسفند ماه بود نزدیک عید ۱۳۵۸ مرتضی امامی که درود خدا و فرشتگان بر او باد را دیدم، که با قد و قامت رشیدش رو به ما میآید. جلو رف...