توتال، راهگشا یا بحران آفرین؟
حدود یک هفته است که جنگ و جدال شدیدی بر سر بستن یک قرارداد با شرکت نفتی توتال در رژیم در گرفته است. زمزمههای مخالف و موافق با این قرارداد بین دو باند حاکم از حدود یک ماه پیش آغاز شد، اما از 10روز پیش که این قرارداد با سفر محمد جواد ظریف وزیر خارجه حسن روحانی به فرانسه و دیدار او با رئیس توتال، قطعی و نهایی گردید، دور جدیدی از این جنگ آغاز شده و طی این مدت سیر صعودی طی کرده است. باند حسن روحانی قرارداد توتال را دستاورد و میوه برجام، یک پیروزی مهم و ایجاد شکافی در دیوار تحریمها قلمداد میکند؛ اما باند خامنهای آن را قراردادی استعماری که ایران را به شرایط قبل از ملی شدن نفت برمیگرداند، میداند و دولت روحانی را متهم به «سانسور حقایق و انحراف افکار عمومی» میکند. اما واقعیت چیست؟ اگر چه قرارداد محرمانه است و متن کامل آن منتشر نشده و تا وقتی علنی نشده، نمیتوان بهطور قاطع در مورد آن اظهارنظر کرد؛ اما خطوط کلی قرارداد که تاکنون برملا شده، حاکی از یک طرفه بودن قرار داد است که بهشدت، بهزیان ایران و بهسود توتال میباشد؛ از جمله: - سهم توتال ۵۰.۱درصد، سهم یک شرکت چینی 30در...